Υπόσκαφη Κατοικία 3 Ατόμων Με Βιβλιοθήκη Και Αίθουσα Κινηματογραφικών Προβολών

Η παραπάνω εικόνα παρουσιάζει τις δύο βασικές συνθετικές ιδέες σχετικά με την κατοικία. Πρώτον, να μην είναι εύκολα διακριτή από το δρόμο, και δεύτερον, η θέαση του περιβάλλοντος να παρεμποδίζεται στο εσωτερικό, ακόμα και μέσω τμημάτων της ίδιας της κατοικίας.


Η κατοικία προορίζεται για ένα ζευγάρι με το παιδί τους. Ο χαρακτήρας βάσει του οποίου διαμορφώθηκε η πλειοψηφία των μορφολογικών & λειτουργικών χαρακτηριστικών της κατοικίας είναι ο Boris Yellnikoff (Larry David | Woody Allen, Whatever Works, 2009), ο πατέρας της οικογένειας.
Στους επιμέρους χώρους της κατοικίας, πέρα από έναν χώρο διημέρευσης - τραπεζαρία, μια κουζίνα, ένα μπάνιο και δύο υπνοδωμάτια, συμπεριλαμβάνονται επίσης ένας χώρος βιβλιοθήκης και μουσικής ακρόασης, καθώς και μια αίθουσα κινηματογραφικών προβολών.



Στο παραπάνω τοπογραφικό απεικονίζεται και η πρόσβαση στην κατοικία, τόσο για το αυτοκίνητο, όσο και για τον πεζό.








Το μπάνιο, τα δύο υπνοδωμάτια και η αίθουσα κινηματογραφικών προβολών φωτίζονται μέσω επιμήκων ανοιγμάτων στην οροφή τους. Στο παρακάτω σκίτσο απεικονίζεται το εσωτερικό του παιδικού δωματίου, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο αυτό φωτίζεται.




Ακολουθεί ένα διάγραμμα διαχωρισμού των χώρων της κατοικίας βάσει της κίνησης των τριών κατοίκων της. Με μπλε χρώμα παρουσιάζονται οι χώροι όπου ο Boris κινείται καθημερινά, δηλαδή οι χώροι στους οποίους η θέαση του εξωτερικού περιβάλλοντος θα παρεμποδίζεται, ενώ με κίτρινο χρώμα, οι χώροι όπου κινούνται, σχεδόν αποκλειστικά, τα υπόλοιπα δύο μέλη της οικογένειας.
Ειδικότερα, στην περίπτωση της βιβλιοθήκης, ο Boris μπορεί να επιλέξει να παραμείνει στον πρώτο χώρο (στο διάγραμμα παρουσιάζεται με μπλε χρώμα), όπου η θέαση του εξωτερικού περιβάλλοντος παρεμποδίζεται πλήρως, ή αλλιώς, να προχωρήσει στο δεύτερο χώρο (στο διάγραμμα παρουσιάζεται με κίτρινο χρώμα), ο οποίος, αντίθετα, "ανοίγεται" στο φως και τη θέα.



Τέλος, φωτογραφίες της μακέτας της κατοικίας σε κλίμακα 1:100 :







Στην τελευταία φωτογραφία, αλλά και στο παραπάνω σκίτσο παρουσιάζεται η άποψη της κατοικίας από την πλευρά του δρόμου.

Υπόσκαφη Κατοικία Με Βιβλιοθήκη Και Αίθουσα Κινηματογραφικών Προβολών

Ο χαρακτήρας που επέλεξα ως έναν από τους κατοίκους είναι ο Boris Yellnikoff (Larry David | Woody Allen, Whatever Works, 2009), βάσει του οποίου διαμορφώθηκε η πλειοψηφία των χαρακτηριστικών (μορφολογικών & λειτουργικών) της κατοικίας. Ο άνθρωπος αυτός συγκατοικεί με άλλα δύο (υποθετικά) πρόσωπα, τη γυναίκα του και το παιδί τους.

Οι τρεις εικόνες που ακολουθούν περιλαμβάνουν screenshots της ταινίας, όπου αποτυπώνεται ο χαρακτήρας του Boris, καθώς και κάποιες προτάσεις για τα βασικά χαρακτηριστικά της κατοικίας, οι οποίες στηρίζονται στον συγκεκριμένο χαρακτήρα.










Στην τρίτη εικόνα, μάλιστα, παρουσιάζεται, μεταξύ άλλων, και το bubble diagram της κατοικίας, από το οποίο αντλήθηκε ένα μέρος των πληροφοριών αναφορικά με τις σχέσεις μεταξύ των χώρων της. Επειδή η θεωρία ζωής του Boris είναι το "ό,τι κάτσει" (όπως, εξάλλου και ο ίδιος αναφέρει στην ταινία), το bubble diagram προέκυψε κατά τον εξής (τυχαίο) τρόπο: Οι χώροι της κατοικίας αντιστοιχήθηκαν ξεχωριστά σε χαρτάκια post-it, τα οποία, στη συνέχεια, αφέθηκαν ελεύθερα να πέσουν στο τραπέζι. Οι σχετικές θέσεις των post-it, λοιπόν, ερμηνεύτηκαν σε αντίστοιχες σχέσεις ανάμεσα στους χώρους της κατοικίας.

Ακολουθεί ένα διάγραμμα διαχωρισμού των χώρων της κατοικίας βάσει της κίνησης των τριών κατοίκων της. Με μπλε χρώμα παρουσιάζονται οι χώροι όπου ο Boris κινείται καθημερινά, δηλαδή οι χώροι στους οποίους η θέαση του εξωτερικού περιβάλλοντος θα παρεμποδίζεται, ενώ με κίτρινο χρώμα, οι χώροι όπου κινούνται, σχεδόν αποκλειστικά, τα υπόλοιπα δύο μέλη της οικογένειας.




Τέλος, τα σχέδια της κατοικίας, καθώς και φωτογραφίες της μακέτας της σε κλίμακα 1:100 :

Kazuyo Sejima, Small House, Tokyo, 2000

1η άσκηση: Ανάλυση κατοικίας

Το Small House βρίσκεται στο κέντρο του Τόκιο, κι επειδή το οικόπεδο είναι αρκετά μικρό, προκειμένου η κατοικία να ανταποκρίνεται στις ανάγκες για τις οποίες κατασκευάστηκε, αναπτύσσεται σε τέσσερα επίπεδα: το υπόγειο, το υπερυψωμένο ισόγειο και τους δύο ορόφους.



Κύριο χαρακτηριστικό της κατοικίας αποτελεί η εσωτερική σκάλα, η οποία καθιστά συχνότατη την εσωτερική κυκλοφορία των κατοίκων και, ενώ συνδέει τους χώρους που ανήκουν σε διαφορετικά επίπεδα (π.χ. τους χώρους 1 και 3), ταυτόχρονα διαχωρίζει τους χώρους εκείνους που βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο (π.χ. τους χώρους 1 και 2).

Κύριο αίτημα των κατοίκων ήταν να έχουν την αίσθηση του εξωτερικού της κατοικίας από το εσωτερικό της. Έτσι λοιπόν, η τοποθέτηση τζαμαρίας στη μοναδική πλευρά της κατοικίας που συνορεύει με χώρο πρασίνου, τους παρέχει μια προνομιούχα θέα.






















2η άσκηση: Τρισδιάστατη ανάλυση κατοικίας









Η κατοικία αποτελείται από 4 όγκους, καθένας από τους οποίους φιλοξενεί μία κύρια λειτουργία (μπλε: υπνοδωμάτιο, κόκκινος: ξενώνας, κίτρινος: ενιαίος χώρος τραπεζαρίας και καθιστικού, άσπρος: ταράτσα). Έτσι, καθένας από τους 4 αρχικούς όγκους παραμορφώθηκε κατά μήκος, πλάτος, αλλά και ύψος, προκειμένου να εξυπηρετεί τις ανάγκες της λειτουργίας που φιλοξενεί, με αποτέλεσμα να προκύπτει η συγκεκριμένη μορφή της κατοικίας.



3η άσκηση: Σχεδιασμός οικιακών δραστηριοτήτων



Στην εικόνα αριστερά διακρίνονται η κάτοψη τμήματος του ισογείου που διαμορφώνεται έτσι, ώστε να φιλοξενήσει τις δύο δραστηριότητες, αλλά και αντίστοιχο πρόπλασμα του χώρου αυτού σε κλίμακα 1:20.

Δ12 | βλέποντας όνειρα

Η αναδιαμόρφωση του χώρου δεν εστίασε τόσο στην ίδια τη δραστηριότητα, άλλα στα αποτελέσματά της. Στο ταβάνι του υπνοδωματίου τοποθετείται μια κάμερα, η οποία μαγνητοσκοπεί και ηχογραφεί τον χώρο. Το καταγεγραμμένο υλικό αναμεταδίδεται σε ζωντανό χρόνο στον ξενώνα, καθώς προβάλλεται από μια οθόνη που βρίσκεται στο ταβάνι του. Έτσι, όταν κάποιος βρίσκεται στον ξενώνα της κατοικίας, μπορεί να γίνει μάρτυρας των αντιδράσεων και των ήχων που παράγει κάποιος άλλος, που εκείνη τη στιγμή κοιμάται στο υπνοδωμάτιο (και ενδεχομένως βλέπει όνειρα), αλλά και να τον παραλληλίσει με τον ίδιο του τον εαυτό, εάν πρόκειται και αυτός να κοιμηθεί στον ξενώνα.

Δ15 | σβήνοντας τα κεράκια της τούρτας

Πρόκειται για μια δραστηριότητα η οποία, αν και επαναλαμβάνεται τακτικά κατά τη διάρκεια της ζωής μας, σχεδόν ποτέ δεν έχουμε τη δυνατότητα να δούμε σε ζωντανό χρόνο τον εαυτό μας να την πραγματοποιεί.
Προκειμένου, λοιπόν, αυτό να επιτευχθεί, σε μια γωνιακή περιοχή του ισογείου τοποθετείται, σαν πρόβολος, μια γυάλινη οριζόντια επιφάνεια. Το γυαλί καθιστά την επιφάνεια αόρατη έτσι, ώστε τα μάτια να επικεντρώνονται αποκλειστικά στην τούρτα. Επιπλέον, οι δύο τοίχοι που σχηματίζουν τη γωνία επενδύονται με καθρέφτες, με αποτέλεσμα η γυάλινη επιφάνεια, αλλά και ο χώρος γύρω από αυτήν να αντανακλώνται από κάθε δυνατή οπτική γωνία.