Ξεκινώντας με την σύνθεση του σπιτιού, αυτή προέκυψε από τον πειραματισμό με τρείς βασικούς όγκους- τρεία ορθογώνια παραλληλεπίπεδα-. Κατά αυτό τον τρόπο, δημιουργήθηκε μία κατοικία αποτελούμενη από τρείς ζώνες. Εκτός από τις διαφοροποιήσεις που συμβαίνουν στο πλάτος, διαφοροποιήσεις υπάρχουν και στο ύψος κάθε όκγου.
Στο εσωτερικό του σπιτιού, έχουν προστεθεί κάποια ανοίγματα, τα οποία βρίσκονται εκεί καθαρά για την εξυπητέτηση του τυφλού. Όλοι οι τυφλοί, λόγω της χρήσης τεσσάρων αντί των πέντε αισθήσεων, μπορούν να ακούνε, να αισθάνονται περισσότερο. Έτσι, με την ύπαρξη ανοιγμάτων, ο τυφλός θα μπορεί να ακούει συγκεκριμένους ήχους που θα προέρχονται από συγκεκριμένα σημεία του σπιτιού και θαμπορεί να αντιλαμβάνεται εύκολα τον χώρο που βρίσκεται ή τον χώρο στον οποίο βρίσκονται οι άλλοι. Τα ανοίγματα δεν έχουν σκοπό την παρατήρηση μέσω αυτών, γι’ αυτό το λόγο είναι μικρά.
Ο χώρος απομόνωσης αποτελεί μια εστία ξεκούρασης του τυφλού. Εκεί δεν θα απομονώνεται απλά, αλλά θα έχει την ευκαιρία να έρχεται σε επαφή με τον έξω κόσμο. Αυτό θα συμβαίνει μέσω ενός στερεοφωνικού, με το οποίο θα ακούει τους ήχους που τον ευχαριστούν, ενώ πολλές φορές θα μπορεί να ανοίγει την μπαλκονόπορτα και να ακούει τους ήχους της φύσης. Το σημείο αυτό είναι αρκετά φωτεινό, σε αντίθεση με το σπίτι που ζούσε στην ταινία.
Μπροστά από τον χώρο απομόνωσης υπαρχει μία βεράντα δια μέσου της οποίας μπορεί κανείς να φτάσει από το δεξή μέρος του σπιτιού στο αριστερό. Επίσης, υπάρχει η δυνατότητα πρόσβασης στο πίσω μέρος του οικοπέδου.
Στον πρώτο όροφο, βρίσκεται το δωμάτιο του έφηβου γιού και ο χώρος εργασίας της γυναίκας. Επίσης, υπάρχει ένα μπαλκόνι το οποίο επικοινωνεί με τον χώρο απομόνωσης του τυφλού. Με αυτό τον τρόπο, ο τυφλός θα μπορεί να αισθάνεται και να ακούει πιο εύκολα που βρίσκονται οι υπόλοιποι στο επάνω όροφο. Το μπαλκόνι αυτό δεν αποτελεί μέσο παρακολούθησης του τυφλού.
